TERCAN İLÇESİNDE 1983 YILINDA DEVLET ELİYLE KURULAN AYAKKABI FABRİKASI, BÖLGENİN SANAYİLEŞME GİRİŞİMLERİNDEN BİRİ OLARAK UZUN YILLAR İLÇENİN EKONOMİK HAYATINDA ÖNEMLİ BİR ROL OYNAMIŞTIR. KURULDUĞU DÖNEMDE YAKLAŞIK 326 KİŞİYE İŞ İMKÂNI SAĞLAMIŞ VE TERCAN EKONOMİSİNİN TEMEL DAYANAKLARINDAN BİRİ HÂLİNE GELMİŞTİR.
Fabrika sadece işçi çalıştırmakla kalmamış; lojmanları, sosyal alanları ve yan sektörleriyle ilçede ciddi bir ekonomik hareketlilik oluşturmuştur.
Fabrikanın Tercan’a kazandırılmasında dönemin siyasileri ve yöneticilerinin girişimlerinin önemli olduğu ifade edilir. Bu süreçte Recai Alptekin’in, o dönemde parti il başkanı olarak fabrikanın Tercan’a kazandırılması nezdinde girişimlerde bulunduğu ve yatırımın ilçeye gelmesine destek verdiği yönündeki çabalarını unutmamak mümkün değildir. Kendisini rahmetle anıyorum.
Ancak 2000’li yıllardaki özelleştirme politikaları ve ekonomik koşullar nedeniyle fabrika üretimini sürdürememiş; 2003 senesinde o da nasibini alarak özelleştirme sürecine girmiş, 2005 senesinde tamamen kapanmıştır. Tesis atıl duruma düşmüştür.
Özelleştirme politikaları, yatırım eksikliği, özelleştirme sonrası modernizasyon ve üretim devamlılığının sağlanamaması; bir defa daha liyakati, bilgiyi ve emeği gözler önüne sermiştir.
Fabrika binası daha sonra kamuya devredildi. Yapılan düzenlemelerle tesis, meslek yüksekokulu olarak eğitim amaçlı kullanılmaya başladı.
Şu ana kadar tesisin imalatından bahsetmedik. Sümerbank’ın Erzincan’daki iplik ve dokuma fabrikası, şeker fabrikalarının çuvallarını; Tercan’daki Ayakkabı Fabrikası da Türk Silahlı Kuvvetleri’nin ayakkabı ve bot ihtiyacını üretiyordu. Bu fabrikaların pazar sorunu bile yoktu.
Deri, taban ve yan sanayi faaliyetleri nedeniyle çevre ilçelerde de ekonomik hareketlilik oluşmuş; kurban derilerinin değerlendirilmesi gibi yerel ekonomik faaliyetlere de katkı sağlanmıştır.
Bir zamanlar bacası tüten bu fabrikalar yalnızca üretim değil; irade, vizyon ve sahiplenme meselesiydi. Açılırken alkışlanan, kapanırken sessizce terk edilen bu tesisler bize şunu öğretiyor:
Bir memleketi kalkındırmak kadar, onu ayakta tutacak iradeyi korumak da esastır.
Gençler bilsin ki kaybedilen sadece bir fabrika değil; bir şehrin umudu, bir neslin emeğidir. Açılışta görülen kalabalıklar, kapanışta sessizliğe büründü. Bu gibi tesislerin çoğu pazarsızlıktan değil, sahipsizlikten kapandı.
Eğer bir ülkede üretim yapan bir fabrika kapanıyor ama o fabrikanın ürettiği mala ihtiyaç devam ediyorsa, orada ekonomik değil, yönetsel bir sorun vardır.
Gençler bilsin: Bir fabrikanın bacası sadece kömürle tütmez. O bacayı tüttüren; akıl, plan, emek ve en önemlisi sahip çıkma iradesidir.
Tercan Ayakkabı Fabrikası’nın açılış ve kapanış süreçlerini neden gündeme getiriyoruz? Genç neslin bunları bilmesi, ona göre tavır almaları ve bunlardan dersler çıkarmasıdır.
Fırsat buldukça bu tür fabrikaları zaman zaman bu köşelerde gündeme getireceğiz.
BİR ZAMANLAR’’TERCAN’DA AYAKKABI FABRİKASI ÜRETİMİN YÜKSELİŞİ VE SESSİZ ÇÖKÜŞÜ’’ROL KAHRAMANIN KALEMİNDENBİR ZAMANLAR’’TERCAN’DA AYAKKABI FABRİKASI ÜRETİMİN YÜKSELİŞİ VE SESSİZ ÇÖKÜŞÜ’’
TERCAN İLÇESİNDE 1983 YILINDA DEVLET ELİYLE KURULAN AYAKKABI FABRİKASI, BÖLGENİN SANAYİLEŞME GİRİŞİMLERİNDEN BİRİ OLARAK UZUN YILLAR İLÇENİN EKONOMİK HAYATINDA ÖNEMLİ BİR ROL OYNAMIŞTIR. KURULDUĞU DÖNEMDE YAKLAŞIK 326 KİŞİYE İŞ İMKÂNI SAĞLAMIŞ VE TERCAN EKONOMİSİNİN TEMEL DAYANAKLARINDAN BİRİ HÂLİNE GELMİŞTİR.
Fabrika sadece işçi çalıştırmakla kalmamış; lojmanları, sosyal alanları ve yan sektörleriyle ilçede ciddi bir ekonomik hareketlilik oluşturmuştur.
Fabrikanın Tercan’a kazandırılmasında dönemin siyasileri ve yöneticilerinin girişimlerinin önemli olduğu ifade edilir. Bu süreçte Recai Alptekin’in, o dönemde parti il başkanı olarak fabrikanın Tercan’a kazandırılması nezdinde girişimlerde bulunduğu ve yatırımın ilçeye gelmesine destek verdiği yönündeki çabalarını unutmamak mümkün değildir. Kendisini rahmetle anıyorum.
Ancak 2000’li yıllardaki özelleştirme politikaları ve ekonomik koşullar nedeniyle fabrika üretimini sürdürememiş; 2003 senesinde o da nasibini alarak özelleştirme sürecine girmiş, 2005 senesinde tamamen kapanmıştır. Tesis atıl duruma düşmüştür.
Özelleştirme politikaları, yatırım eksikliği, özelleştirme sonrası modernizasyon ve üretim devamlılığının sağlanamaması; bir defa daha liyakati, bilgiyi ve emeği gözler önüne sermiştir.
Fabrika binası daha sonra kamuya devredildi. Yapılan düzenlemelerle tesis, meslek yüksekokulu olarak eğitim amaçlı kullanılmaya başladı.
Şu ana kadar tesisin imalatından bahsetmedik. Sümerbank’ın Erzincan’daki iplik ve dokuma fabrikası, şeker fabrikalarının çuvallarını; Tercan’daki Ayakkabı Fabrikası da Türk Silahlı Kuvvetleri’nin ayakkabı ve bot ihtiyacını üretiyordu. Bu fabrikaların pazar sorunu bile yoktu.
Deri, taban ve yan sanayi faaliyetleri nedeniyle çevre ilçelerde de ekonomik hareketlilik oluşmuş; kurban derilerinin değerlendirilmesi gibi yerel ekonomik faaliyetlere de katkı sağlanmıştır.
Bir zamanlar bacası tüten bu fabrikalar yalnızca üretim değil; irade, vizyon ve sahiplenme meselesiydi. Açılırken alkışlanan, kapanırken sessizce terk edilen bu tesisler bize şunu öğretiyor:
Bir memleketi kalkındırmak kadar, onu ayakta tutacak iradeyi korumak da esastır.
Gençler bilsin ki kaybedilen sadece bir fabrika değil; bir şehrin umudu, bir neslin emeğidir. Açılışta görülen kalabalıklar, kapanışta sessizliğe büründü. Bu gibi tesislerin çoğu pazarsızlıktan değil, sahipsizlikten kapandı.
Eğer bir ülkede üretim yapan bir fabrika kapanıyor ama o fabrikanın ürettiği mala ihtiyaç devam ediyorsa, orada ekonomik değil, yönetsel bir sorun vardır.
Gençler bilsin: Bir fabrikanın bacası sadece kömürle tütmez. O bacayı tüttüren; akıl, plan, emek ve en önemlisi sahip çıkma iradesidir.
Tercan Ayakkabı Fabrikası’nın açılış ve kapanış süreçlerini neden gündeme getiriyoruz? Genç neslin bunları bilmesi, ona göre tavır almaları ve bunlardan dersler çıkarmasıdır.
Fırsat buldukça bu tür fabrikaları zaman zaman bu köşelerde gündeme getireceğiz.
